In mijn mijn jonge jaren heb ik veel getekend zoals veel kinderen deden.
Later, toen de puberteit zijn intrede deed had ik daar geen tijd voor, er waren belangrijkere dingen te doen, zoals een opleiding timmerman meubelmaker.
Na mijn militaire diensttijd, die ik bij de hondensectie van de luchtmacht (overigens niet geheel bijtloos) ben ik gaan trouwen en gaan werken in de bouw.
Twee heerlijke kinderen verder en een avondschool ben ik voor mijzelf begonnen als aannemer.
Een van mijn eerste klanten was het CKV ,nu het huidige Koorenhuis.
en daar kwam ik voor het eerst in aanraking met kunst.
Maar door het vele en harde werken lag er een scheiding op de loer en iedereen zag het aankomen, gedreven als ik was, ik niet.
Na een aantal verdrietige jaren ontmoette ik een docente die les gaf in Leiden.
Zij had de kunstacademie doorlopen en maakte mij wegwijs in musea
en alle zaken met betrekking tot kunst en aanverwante zaken, er ging een nieuwe wereld voor mij open.
Na haar overlijden nu ongeveer 6 jaar geleden, liep ik met mijn ziel onder mijn arm mij af te vragen ,hoe nu verder.
Na twee jaar zag ik het licht toen ik galerie Brugman voorbij liep, daar gaven ze cursussen tekenen,dus naar binnen gestapt,helaas waren de cursussen vol, alleen nog een plek bij het schilderen bij Stephanie van der Klooster.
Dit is nu iets meer dan 4 jaar geleden en ben ik 90 schilderijen verder en een hoeveelheid tekeningen.
Die 4 jaar was een zoektocht naar mijn handschrift ( het is er nog niet helemaal ) technisch vaardig worden en de vraag wat wil ik gaan schilderen .
Inmiddels was ik wel zover dat ik niet iets kan maken zonder er een gevoel bij te hebben, ik heb de meest uiteenlopende onderwerpen geschilderd zoals dieren, bloemen, dansende mensen, kinderarbeid, vrolijke kinderen, oude vrouwen en mannen die moeten sappelen zonder inkomen tot aan hun dood,
Gelukkig keek Stephanie altijd over mijn schouder met de juiste adviezen. Op dit moment vind ik veel voldoening met het maken van portretten, hierbij stel ik mij voor hoe iemand geweest zou kunnen zijn, en vaak schrijf ik dat op en plak ik het achter het schilderijtje.
Soms ben ik ongedurig en wil ik niet schilderen omdat mij dat te lang duurt en dan ga ik tekenen, vaak komt dat doordat ik geëmotioneerd ben
of maatschappelijk sterk betrokken door een foto in de krant en/of weekblad c.q. het digitale netwerk .
Als ik het getekend heb dan komt er rust .
Ook geeft het mij rust om natuur te schilderen, omgevallen bomen, stukken bos met of zonder bruggetjes ,etc. Op het moment ben ik bezig om markante plekken in mijn hardloop routes door Meijendel te schilderen.
Een soort omkijken in weemoed zeg maar, daar ik als trainer 25 jaar mensen gecoacht heb en zelf als hardloper daar 45 jaar gelopen heb, ken ik elk plekje.
Ik schilder of teken elke dag, daar ik als sportman, maar ook als ondernemer gewend ben om lange dagen te maken en moeilijk stil kan zitten.

Henk van Leeuwen